Απών

strange man with mask, apon, Greek poem
Χολέρα η ματιά σου στάζει
εκεί που κοντοστέκεσαι
παρακαλάς
το αύριο να έρθει σαν το χθες
 
Ανέλπιδο σε ξεγελά στην χάση
 
Λαχταράς, το είναι σου να υψωθεί
εκεί πάνω μόνο
εσύ υπάρχεις με ένα κλάμα
παιδικό, να σε τρυπά
 
Όσο άντεξες στον πάτο θα πλαγιάσεις
 
Είμαστε αφέντες
Είμαι το μαστίγιο
Υπομένουμε
Και προσμένουμε
Γιατί το Aγκάθι σκοτώνει.
 
Από όλους εγώ είμαι ο πιο κακός
Το καλοκαίρι καθώς τελειώνει
Εγώ σε πνίγω,
σε σέρνω και σε πίνω
και στην άκρη σε κρεμώ για να σε στάξω
 
Μα πεθαίνω κι ένα βήμα την φορά
καθώς εσύ κοιτάς μες το κενό
 
Και ο πόλεμος γίνεται αίμα μου
Σάρκα μου, Γκρίζα
σε χαιρετώ ξανά
 
*
 
Ακόμα έρωτα είσαι φονιάς
Παντοτινό Αγκάθι μες τον βυθό μου
 
Υπομένουμε
Προσμένουμε το τέλος να έρθει
 
Λιγοστός όμως ο αέρας·
με σκοτώνεις
Categories Greek PoemsTags , , ,

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Create your website at WordPress.com
Get started
%d bloggers like this:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close