Η λεπίδα του νεκρού

A man holding a blade in a dark space
Χαραμίστηκα αυτό το βράδυ
άγγιξα τον πόνο με μανία
 
με το γκρι αγκαλιά
αυτό το βράδυ έσκισα
                                  την Σάρκα μας·
 
από ένα τέλος είσαι φερμένος.
 
Όσα ριζώσανε ρουφούν
μέσα σε όνειρα πεταμένα
 
γνέφει θολά
η αρχή σαν ξένος
 
Το άγγιγμα άδειο αυτό το βράδυ
και εγώ εδώ για πάντα οχετός
αυτό το βράδυ, ξεχειλίζει
 
και ο χρόνος έγινε φονιάς
 
*
 
Ματωμένος, ξεχασμένος ο καιρός
Το μαχαίρι σου μες την καρδιά
Και μες την τρύπα νεκρή η ανάσα
 
Χρυσή λεπίδα πιο βαθιά
 
Όταν με κοιτούσες απαντώ,
             
                               «Φυσικά και δεν θα φύγω ποτέ»
 
Και είδα τη μορφή σου στο κενό
 
Το αίμα μου στα χείλη σου τροφή
 
*
 
Είμαι πνοή αυτό το βράδυ
ξερνώ το μαύρο μου παιδί
 
Ερωτεύτηκα μια σάπια ανάμνηση
και η κραυγή έγινε σιωπή
Categories Greek PoemsTags , , ,

7 thoughts on “Η λεπίδα του νεκρού

      1. Ohh. Literally made no sense to me. I thought some ancient language

        Liked by 1 person

      2. It’s okay. I write poems in my native language and in English…

        Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Create your website at WordPress.com
Get started
%d bloggers like this:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close